Alfabetyczne kompendium głównych pojęć używanych przez     analityczny system o nazwie essenceizm, który uformował Teorię wiecznego istnienia

Adam i Ewa – Essenceizm nie zaprzecza biblijnym zapisom, że pierwszy człowiek, Adam, syn Boga zrodzony z „Jego tchnienia”, był nim w pełni, tak jak i Ewa, córka Boga. To nie były jakieś humanoidy. Logiczne jest to, że w pierwotnym planie Stwórcy powinien pojawić się pierwszy mężczyzna i pierwsza kobieta, przyszli rodzice całej ludzkości. Ci z Biblii mogli być postaciami symbolicznymi, opisanymi w celu wyjaśnienia stwórczej koncepcji Stwórcy. Nie ma zatem znaczenia, czy takie konkretne osoby istniały naprawdę, gdyż ich biblijne pojawienie się ma tylko pokazać, że był taki moment, w którym Byt Pierwoistny dał początek istotom zrodzonym z Siebie. Mieli oni tworzyć z Nim w formie pierwotnej trójcy początek łańcucha życia dla przyszłych pokoleń.

Akt stworzenia – to proces, w którym z energii tworzy się materia. To znaczy, że powstanie wszechświata jest przejściem od Energii Pierwszej Przyczyny do różnego stanu energii i materii tkwiącej w czasoprzestrzeni wszechświata. Ten akt przebiegał zgodnie z przygotowanym planem stwórczym oraz zgodnie z prawami wywodzącymi się z Osobowości Bytu Pierwoistnego. Oznacza to łączenie się Strony Fizycznej Bytu Pierwoistnego (Energia Pierwszej Przyczyny) z Jego Stroną Duchową (Duch Boży wyposażony w Wolę, Uczuciowość i Intelekt ześrodkowane w Jego Sercu).

Aniołowie – to istoty duchowe, które Stwórca przeznaczył do życia w świecie duchowym. To byty będące sługami zarówno Boga, jak i człowieka. Ich osobowość pod względem uczuciowości jest na niższym poziomie niż osobowość ludzka, a ich inteligencja i wola, w odróżnieniu od człowieka, jest ściśle ukierunkowana. Anioł zajmuje pozycję sługi, u którego miłość realizuje się właściwie na poziomie wierności. W odpowiednich proporcjach pełnią oni wobec osoby duchowej człowieka taką samą rolę, jak zwierzęta wobec osoby fizycznej. Każdy anioł posiada ciało duchowe będące koncentracją energii duchowej oraz duszę duchową stanowiącą centrum jego osobowości. Jest ona podobna do wewnętrznej natury kierującej w osobie duchowej człowieka. Mogą oni w pewnych sytuacjach ingerować w świat fizyczny dzięki użyciu energii pochodzącej bezpośrednio od Boga.

Biblia – to wielka księga religijna o charakterze dydaktycznym. Była pisana w dobrej wierze przez natchnionych ludzi w celu przekazania nam ważnej prawdy religijnej. Nie jest prawdą samą w sobie, ale pewną wizją skłaniająca do poszukiwania prawdy o Stwórcy, sensu istnienia świata i wieczności człowieka.

Bóg nie zna zła – Essenceizm w oparciu o sugestię zamieszczoną w Biblii potwierdza, ze po każdym odcinku stworzenia Stwórca stwierdzał, że stworzył dobro. Z tego wynika logiczny wniosek, że gdyby to On stworzył wszechświat, to nie powinno być w nim miejsca na coś takiego jak zło. Gdyby Bóg stworzył zło, to byłoby ono częścią Jego Osobowości, a zatem i Jego Świadomości. Jednak tak nie jest z uwagi na Jego główne cechy: wieczność, doskonałość oraz absolutność. Byt Pierwoistny nie tylko nie stworzył zła, ale go nie zna. Nie może zatem w nie ingerować, ponieważ inaczej wziąłby odpowiedzialność za stan wytworzony między Archaniołem a ludźmi, czyli za obecny stan świata, którego nigdy nie miał w swoich planach. Gdyby doskonały Stwórca włączył się w niedoskonały stan danej sytuacji, to nadałby jej status doskonałości, a to byłoby sprzeczne z Jego Zasadami. Należy zawsze pamiętać, że Byt Pierwoistny jest doskonałym, absolutnym i kompletnym Stwórcą. Nie może zmieniać się na skutek działania czegoś, co nie pochodzi od Niego Samego. Stąd nie może uzupełniać Swojej wiedzy o zjawisko zła, szczególnie, że przeczy ono dobru stanowiącemu wszystkie Jego dokonania.

Byt Pierwoistny – to byt istniejący od wstecznej nieskończoności, czyli od zawsze. Jednocześnie Swoją obecność przenosi w nieskończoną przyszłość. Jest Bytem, który w sposób bezpośredni wypełnia sobą całą sferę poza czasem i przestrzenią. Z Niego biorą początek wszystkie inne byty. Jego obecność uzewnętrznia się w czasoprzestrzeni wszechświata w sposób pośredni, czyli w formie zasad życia i praw natury. We wszystkich opracowaniach systemu essenceizm termin Byt Pierwoistny oznacza Boga –Stwórcę. Jest On absolutny, to znaczy autonomiczny względem wszystkiego, co istnieje. Jest zatem Bytem „bezwarunkowym”, niezależnym od czegokolwiek. Jego doskonałość określa maksymalny i ostateczny stan tego, czego dokonuje. W praktyce należy rozumieć to tak, że Jego dzieła nie wymagają poprawy ani modyfikacji, by stały się jeszcze doskonalsze. Ich stan jest bowiem dopełniony pod każdym względem. Byt Pierwoistny jest też absolutnie dobry, to znaczy, że Jego działanie harmonizuje się z Jego doskonałą Osobowością. Ważne jest to, że w Swej głównej funkcji jest Pierwszą Przyczyną naszego istnienia. Właśnie to jest głównym powodem wprowadzenia przez mój system analityczny wiedzy o rzeczywistości fizycznej i duchowej.

Cuda – w świecie fizycznym mogą być bezpośrednim oddziaływaniem Energii od Stwórcy. Dokonują się równolegle do praw fizyki i w rzeczywistości ich nie łamią. Jezus, mając dostęp do Energii Bożej, mógł panować nad materią, kształtując ją wedle Swojej woli. Na przykład, używając Boskiej Energii, mógł wytworzyć siłę pokonującą grawitację przy chodzeniu po wodzie. W podobny sposób dokonywane są czasem czyny uznawane przez nas za cuda.

Czasoprzestrzeń wszechświata – to stale zmieniająca się i rozszerzająca się „zawartość” wszechświata. Według essenceizmu jest ona otoczona stanem poza czasem i przestrzenią, jakby tkwiąc w nim. Według naukowców czasoprzestrzeń wszechświata powstała w wyniku tak zwanego Wielkiego Wybuchu, który zapoczątkował istnienie czasu i przestrzeni. To w niej następują  wszelkie przemiany stanów energii i materii.

Człowiek – to byt istniejący wiecznie od momentu swego narodzenia. Jest istotą pochodną Bytu Pierwoistnego zrodzoną przez Niego w postaci osoby duchowej, która na okres życia fizycznego potrzebuje osoby fizycznej od swych „ziemskich” rodziców. W pierwszej fazie życia nasza osoba duchowa jest zintegrowana z naszą osobą fizyczną. Po zakończeniu okresu przebywania na Ziemi każdy człowiek kontynuuje wieczne życie w świecie duchowym, ale już jako osoba duchowa. Istota ludzka jest najwyższą i odrębną od innych formą życia. Zajmuje ona dominującą pozycję wśród wszelkich innych stworzeń, czyli pozycję reprezentanta Stwórcy wobec całego wszechstworzenia.

Dobro i zło

Dobro - to stan wiecznej rzeczywistości pochodzącej od Stwórcy. W tym stanie ukształtował On człowieka na „Swój obraz i podobieństwo”, aby był Jego dzieckiem znającym Jego Rzeczywistość. Dobro odbieramy więc jako funkcję i skutek działania praw i zasad pochodzących od Stwórcy. Zostało ono wprowadzane przez Pierwoistną Siłę Miłości, która stanowi sprawczą siłę Bytu Pierwoistnego. Nadany przez nią kierunek działania wyznacza sposób działania dobra, tworząc należny stan naszego świata. Zatem essenceizm określa dobro jako formę istnienia rzeczywistości pochodzącej od Stwórcy i przeznaczonej dla wiecznego trwania ludzkości. Dokładniej mówiąc, jest to stan „wypływający” z  przymiotów Inteligencji, Woli i Miłości Bytu Pierwoistnego,  czyli z Jego Serca. Dobro jest zatem wieczne jak On Sam. Można je “religijnie” nazwać wprowadzonym w życie Słowem Bożym.

Zło - to jedyny wyjątek od koncepcji wszechrzeczy pochodzącej od Stwórcy. Powstało całkowicie poza Nim i jest Mu nieznane. Zło zostało wprowadzone do naszej rzeczywistości przez Archanioła i pierwszych ludzi w wyniku odwrócenia kierunku działania Pierwoistnej Siły Miłości na przeciwny do niej. Przez to powstała nowa jakość w stworzeniu, czyli siła władzy będąca źródłem zła. Siła władzy tworzy antyrzeczywistość, czyli stan będący poza Bogiem.

Poniżej podaję podstawowe określenia dobra i zła:

a) w znaczeniu czynności – dobro to działanie i wynik działania zgodny z Wolą Boga, a zło to działanie i wynik działania niezgodny z Wolą Boga.   

b) w znaczeniu źródłowym – dobro to stan tworzony przez Pierwoistną Siłę Miłości, a zło to stan tworzony przez siłę władzy powstałej przez odwrócenie kierunku Siły Miłości.

c) w znaczeniu stanu – dobro oznacza Królestwo Niebieskie, czyli świat pod zwierzchnictwem Boga, a zło piekło, czyli świat pod panowaniem Szatana.

d) w znaczeniu uosobienia – dobro ucieleśnia się w Osobie Boga, a zło w postaci Szatana.

e) w znaczeniu istnienia – dobro jest stanem trwającym wiecznie, a zło jest przemijające i zostanie kiedyś zlikwidowane.

f) w znaczeniu bieżącej rzeczywistości – dobro jest tym, co powinno zawsze być, a zło tym, czego nie powinno być.

Duch Boży – jest to Strona Wewnętrzna Bytu Pierwoistnego wypełniająca razem z Jego Stroną Zewnętrzną (Energią Pierwszej Przyczyny) sferę poza czasem i przestrzenią. Zatem jest to Osobowość Bytu Pierwoistnego posiadająca Absolutną Inteligencję, Wolę i Uczuciowość ześrodkowane w Jego Sercu. Z Osobowości Ducha Bożego wywodzą się prawa i zasady działające w czasoprzestrzeni wszechświata. Zostały one do niej wprowadzone w akcie stworzenia. Wszechstworzenie ma zatem w sobie pośrednią obecność Ducha Bożego w formie praw i zasad.

Duch Święty – to zastępczy opis duchowego działania istot ze świata duchowego. Ma wyczuwalny charakter żeński, gdyż reprezentuje dobroć, miłość, opiekę i pozostałe cechy matriarchalne. Razem z Jezusem stanowi Obraz Bytu Pierwoistnego zwany przez chrześcijan Trójcą Świętą. Jezus w tej Trójcy reprezentuje Drugiego Adama, a Duch święty Drugą Ewę. Ponieważ Druga Ewa nigdy się nie pojawiła, to pozostała po niej tylko misja stania u boku Syna Bożego. Tę misję spełniają teraz aniołowie i osoby duchowe takich kobiet jak znane ze Starego Testamentu Sara, Rebeka, Rachel, Tamar i wiele innych.

Dusza – essenceizm rezerwuje to pojęcie do opisania wewnętrznego charakteru danej istoty. Nie jest ona jakimś samodzielnym bytem, ale stanowi wewnętrzną nieodłączną naturę kierującą danej istoty. Wzorem do jej określenia jest Duch Boży, który stanowi Wewnętrzną Osobowość Boga. Zatem dusza człowieka naśladuje Wewnętrzny Charakter Bytu Pierwoistnego wypełniającego wszechobecną Energię Pierwszej Przyczyny. A zatem w naszej osobie duchowej funkcjonuje wewnętrzna nieodłączna natura kierująca zwana duszą duchową, a w osobie fizycznej nieodłączna natura kierująca zwana duszą fizyczną.

Energia Pierwszej Przyczyny – jest to niewyczerpalna pierwoistna energia wypełniająca w nieprzetworzonym stanie  sferę poza czasem i przestrzenią. W formie przetworzonej stanowi ona rożne stany energii i materii w czasoprzestrzeni wszechświata. Według definicji essenceizmu stanowi Fizyczną, Zewnętrzną Stronę Bytu Pierwoistnego. Energia Pierwszej Przyczyny jest zatem „tworzywem” lub inaczej „budulcem” wszechrzeczy, czyli wszystkiego, co znajduje się we wszechświecie. Używam też skrótu tego pojęcia pod nazwą „praenergia”, która poprzedza powstanie „pramaterii”. Prawdopodobnie jedyną znaną nam obecnie formą „praenergii” jest ciemna energia, a jedyną formą „pramaterii” ciemna materia.

Essenceizm – to nowe pojęcie, używane tylko przeze mnie, oznaczające spójny system analityczny oparty na logice, a przeznaczony do badania osobliwości poza czasem i przestrzenią oraz wszystkiego, co z tego wynika. Głównym impulsem do jego powstania było uświadomienie sobie możliwości istnienia Pierwszej Przyczyny wszechświata w stanie poza czasem i przestrzenią. Umożliwiło to wyjaśnienie wszelkich pojęć essenceizmu, ze szczególnym uwzględnieniem praw działania świata duchowego, co umożliwiło powstanie teorii wiecznego istnienia. Essenceizm ma ściśle określone zasady działania oraz instrumenty badawcze opisane w kolejnych opracowaniach.

Grzech pierworodny – to religijna nazwa obciążenia złem każdego człowieka. Według teologów judaizmu, chrześcijaństwa i islamu ten fakt miał swój początek w biblijnym Ogrodzie Eden symbolizującym sferę życia przygotowaną do rozwoju dzieci Boga. Jest związany z upadkiem pierwszych przodków ludzkości przy udziale Archanioła Lucyfera, który stał się po upadku Szatanem. Ta sytuacja oznaczała w pierwszej fazie nielegalny, duchowy akt zdominowania Ewy przez  Archanioła Lucyfera, a w drugiej fazie przedwczesny, wbrew nakazowi Boga, fizyczny akt płciowy między Ewą i Adamem. Według essenceizmu było to możliwe wskutek odwrócenia na przeciwny kierunku działania Pierwoistnej Siły Miłości, którą na czas wychowania pierwszych ludzi dysponował ich opiekun Archanioł Lucyfer. Jest to grzech dziedziczny obciążający władzą Szatana każdego człowieka na Ziemi, niezależnie, czy tego chcemy, czy nie. Po prostu rodzimy się z tą podległością, która uzewnętrznia się jako nasza upadła natura. Jest to jakby nasz drugi rodowód, obok tego pierwszego, boskiego. Ten grzech jest niemożliwy do usunięcia przez indywidualny wysiłek człowieka. Aby go usunąć, potrzebujemy Syna Bożego w roli Zbawiciela. Essenceizm wybrał powyższą analizę symboliki biblijnej, gdyż tylko tak można było zrozumieć fakt powstania i istnienia zła.

Istota duchowa – to wieczny byt wywodzący się bezpośrednio od Stwórcy i obarczony przymiotami Jego Osobowości. W ramach tej kategorii mieści się szczególnie osoba duchowa człowieka oraz aniołowie.

Jezus Chrystus – Syn Boży, Mesjasz, Zbawiciel, Odkupiciel, Drugi Adam i Syn Człowieczy. Te terminy są prezentowane przez chrześcijaństwo na określenie Jezusa. Chrześcijanie dodają przed Jego imieniem słowo Pan, które podkreśla Jego pozycję jako Pana wszechstworzenia, podobnie jak w zestawieniu Pan Bóg w znaczeniu Pana wszechrzeczy. Jezus Chrystus narodził się jako człowiek pozbawiony grzechu pierworodnego. Na takie narodziny złożył się „łańcuch rodowodowy” utworzony z pokoleń narodu izraelskiego. Zgodnie z logiką essenceizmu miał On zbawić świat spod władzy Szatana metodą nauczania, a nie przez krwawą ofiarę. Według tego systemu był człowiekiem, a właściwie musiał nim być, aby zbawienie ludzkości miało sens. Jezus osiągnął doskonałość osobistą w wyniku pokonania Szatana, co w sposób symboliczny zostało opisane w Biblii jako kuszenie na pustyni. Wówczas to potwierdził Swoją godność Syna Bożego. Zatem przez upadłą ludzkość powinien być traktowany jako jedyny znany nam Syn Boży. W pewnym sensie zastępuje On Samego Boga, gdyż upadli ludzie nie mają bezpośredniego kontaktu z Bytem Pierwoistnym. Zgodnie z essenceizmem może być też traktowany jako Obraz Boga przeznaczony dla naszej wyobraźni.

Koniec świata – dotyczy złego, upadłego świata pod zwierzchnictwem Szatana. Wraz z końcem panowania Szatana, czyli z końcem upadłego świata, zakończy się również tzw. „wieczne piekło”, zarówno w świecie fizycznym, jak i w duchowym. Jego zakończenie oznacza więc koniec złego świata, który znamy na co dzień. Nie będzie jednak takiego zjawiska jak definitywny koniec cywilizacji ludzkiej w rozumieniu fizycznej zagłady mieszkańców Ziemi, czy totalnego zniszczenia naszej planety. Stwórca nigdy nie miał w planach zniszczenia Swojego dzieła, a upadek człowieka nie może modyfikować planów doskonałego Bytu Pierwoistnego. Dodatkowo koniec świata będzie równocześnie początkiem właściwego dobrego świata pod zwierzchnictwem Boga.

Królestwo Niebieskie – to pierwotnie zaplanowany i przygotowany przez Stwórcę stan rzeczywistości, w której mieli żyć wszyscy ludzie, zarówno w czasie życia fizycznego, jak i duchowego. Oznacza to, że Jego Królestwo powinno być w świecie fizycznym i w świecie duchowym. Stanowi ono jeden idealny świat pod zwierzchnictwem Boga. Jest wieczne i przygotowane do niekończącego się rozwoju ludzkości, zarówno na planecie Ziemia, jak i w innych miejscach wszechświata. Według oceny essenceizmu nie ma w nim nikogo, gdyż ludzie z naszej planety nie osiągają przypisanego im poziomu doskonałości, czyli statusu mieszkańców tego Królestwa.

Łaska Boża – Chrześcijanie twierdzą, że Bóg rozdziela dary łaski według Swojej Woli. Na przykład, jednym daje łaskę wiary, a innym nie. To oznacza, że jedni mają zapewnioną opiekę i błogosławieństwa od Stwórcy, a inni nie. To bardzo niesprawiedliwy obraz Naszego Stwórcy, gdyż sugeruje Mu dzielenie ludzi na gorszych i na lepszych lub na takich, których obdarzy Swoją Łaską, i na takich, którym jej nie da. Według essenceizmu Jego Łaska jest właściwie Jego Wolą, zawsze niezmienną, skierowaną sprawiedliwie do wszystkich Jego dzieci i prowadzącą do powstania Królestwa Niebieskiego. W większości przypadków, gdy uważamy, że zostaliśmy obdarzeni Jego Łaską, to może to być działanie opiekujących się nami aniołów.

Miłość Boga – to strumień energii, który ma swoje źródło w Sercu Bytu Pierwoistnego. Jest największą wartością we wszechstworzeniu. Essenceizm opisuje ją jako Pierwoistną Siłę Miłości. Kierunek nadają jej pozostałe główne atrybuty Boga, to znaczy Jego Inteligencja i Wola. Pierwoistnej Sile Miłości towarzyszy oddziaływanie Jego Zasad i Praw, które można nazwać Siłą Stwórczą obrazującą aktywność Stwórcy. Należy dodać, że Pierwoistna Siła Miłości jest sprawczą Siłą Stwórczą pozostającą w całkowitej harmonii z Jego cechami, przymiotami i atrybutami.

Natura pierwotna człowieka – to odziedziczone przez człowieka przymioty Bytu Pierwoistnego, które powinny tworzyć właściwą osobowość każdego z nas. Tkwią one w naszej osobie duchowej, stanowiąc jej wieczne przymioty. Posiadanie tej natury przez człowieka nie jest żadną łaską ani darem, ale podstawowym stanem istnienia każdego z nas. To ona decyduje, że człowiek jest „na Obraz i podobieństwo” Boga. Dlatego stanowi odzwierciedlenie przymiotów Osobowości Stwórcy. Niestety od samego początku dziejów ludzkości jest skutecznie zagłuszana przez tkwiącą w nas upadłą naturę dziedziczoną od Szatana.

Natura upadła w człowieku – to przejęte od Szatana cechy tworzące drugą, obok pierwotnej, osobowość każdego człowieka. Zgodnie z religijną wykładnią essenceizmu jest ona odziedziczona przez każdego z nas od pierwszych przodków ludzkości jako następstwo grzechu pierworodnego. Przekazywana jest dziedzicznie każdemu człowiekowi w chwili jego narodzenia, uzależniając nas od Szatana. Zarówno ona, jak i grzech pierworodny nie dają się usunąć przez samego człowieka. Może się to dokonać jedynie w wyniku zbawienia ludzkości z udziałem Zbawiciela.

Obraz Boga – to stan naszego postrzegania Stwórcy. To jakby kadr, który pozwala naszemu rozumowaniu funkcjonującemu w czasie i przestrzeni „spojrzeć” na Boga jako na rozpoznawalny Byt z konkretnymi przymiotami. Utworzenie w ludzkiej wyobraźni Obrazu Boga skutkuje na przykład chrześcijańską wiarą w Jego istnienie w postaci Trójcy Świętej. W zrozumieniu opartym o świadectwa z życia Jezusa Chrystusa można powiedzieć, że to On był takim Obrazem Boga przemawiającym do naszej wyobraźni.

Odkupienie – to dzieło dokonane przez Jezusa Chrystusa. W odróżnieniu od pełnego zbawienia oznacza ono zbawienie duchowe. Termin odkupienie sugeruje równoczesną zamianę jednej wartości na drugą. Zatem Odkupienie polega na odebraniu Szatanowi zwierzchnictwa nad osobami duchowymi przebywającymi w jego świecie duchowym. Jezus dokonał tego za cenę Swojego życia. Odkupienie dotyczy także ludzi na Ziemi, którzy uwierzyli, że Jezus jest ich Panem. Oznacza to, że ich osoby duchowe wchodzące obecnie do świata duchowego też podlegają odkupieniu. „Transakcję” odkupienia umożliwił fakt, że wartość życia Syna Bożego jest większa niż wartości wszystkich upadłych ludzi razem wziętych, czyli tych, którzy żyli kiedyś, żyją teraz i będą żyć w przyszłości aż do końca istnienia upadłego świata. Ta „transakcja” była dobrowolnym aktem woli samego Jezusa. Doszła do skutku, ponieważ Szatan, pragnąc śmierci Jezusa, skłonił zmanipulowanych przez siebie ludzi do ukrzyżowania Syna Bożego.

Opatrzność Boża jest pojęciem wprowadzonym do teologii chrześcijańskiej po to, aby opisać stałą opiekę Boga nad ludźmi. W przeciwieństwie do tej religijnej koncepcji opartej na wierze teoria wiecznego istnienia wykazuje, że jest to w istocie działanie pochodzących od Stwórcy praw, które przy pomocy Pierwoistnej Siły Miłości prowadzą wszystko do stanu doskonałości. Zatem celem Opatrzności jest doprowadzenie ludzi do poziomu dzieci Bożych, aby powstał świat zgodny z koncepcją Bytu Pierwoistnego. Obecnie działa Ona jako drogowskaz wyznaczający zagubionym ludziom prawidłowy kierunek drogi do zbawienia świata. Pobudza Ona także wolę, aby przeciwstawiać się złu. To dzięki Niej możemy zrozumieć Wolę Boga.

Ogród Eden albo raj – to biblijna nazwa utworzonej przez Stwórcę sfery życia przeznaczonej do rozwoju i wzrostu do doskonałości Jego dzieci. Od początku musiało to być jakieś rzeczywiste miejsce na Ziemi. Stąd można wnioskować, że gdyby nie nastąpił upadek, to tym „ogrodem” stałaby się cała Ziemia. Sferą duchową dla ówczesnego Ogrodu Eden był raj, czyli równoległa sfera życia duchowego stanowiąca w owym czasie jedyną rzeczywistość pod patronatem Stwórcy. Upadek spowodował opuszczenie przez ludzi tego „środowiska” i rozpoczęcie innego życia w nowej rzeczywistości poza Bogiem. Zatem ten „Ogród” został zamknięty. Otworzył go dopiero Jezus Chrystus, ale tylko w formie duchowej, czyli w formie raju. Teraz w nim, jako w świecie duchowym podległym Jezusowi, żyją wszyscy ci, których wprowadził tam Jezus w celu kontynuowania procesu zbawienia. 

Osoba fizyczna człowieka – to nasze ciało fizyczne obdarzone instynktem życia podobnym w pewnym stopniu do instynktu u zwierząt. W essenceizmie ten instynkt został nazwany duszą fizyczną, czyli wewnętrzną naturą kierującą ciałem człowieka.

Osoba duchowa człowieka – stanowi ona właściwego człowieka. To byt duchowy posiadający ciało duchowe i centralny atrybut duchowy, który essenceizm nazywa duszą duchową. Ciało duchowe, zwane czasem ciałem astralnym, to baza duchowej energii życiowej dla osoby duchowej. Jest ono kierowane przez wspomnianą duszę duchową stanowiącą centrum istnienia i kwintesencję osobowości człowieka. Właśnie to oznacza, że jest jego wewnętrzną nieodłączną naturą kierującą.

Osobliwość – (nazwa zjawiska dotyczącego początku powstania wszechświata) – jest to stan przejściowy, nieuchwytny czasowo, określający dynamiczny moment przejścia z rzeczywistości istniejącej przed powstaniem wszechświata do nowej rzeczywistości czasoprzestrzeni wszechświata, która istnieje obecnie. Ten przejściowy moment oddziela odwieczny stan poza czasem i przestrzenią od istniejącej czasoprzestrzeni wszechświata. Zatem osobliwość jest pojęciem opisującym przekształcenie praenergii do stanu określonych naukowo form energii i materii przy współudziale zadziałania twórczych praw, które pochodzą z tego samego źródła, co praenergia. Oznacza to, że osobliwość jest początkiem stwórczego aktu, który wskazuje na istnienie Źródłowej Inteligentnej Pierwszej Przyczyny. System essenceizm określa Ją jako Byt Pierwoistny.

Pierwoistna Siła Miłości – tak została określona w essenceizmie główna siła sprawcza mającego powstać idealnego świata. Wyłoniła się Ona z Serca Bytu Pierwoistnego. Jest to właściwie oddziaływanie stanu, który wytwarza Stwórca jako Byt Pierwoistny. Dokładniej mówiąc, Pierwoistna Siła Miłości to ukierunkowana energia wywodząca się ze stanu istnienia Bytu Pierwoistnego, a ściśle z Jego Serca. Ta Siła w ludzkiej przestrzeni życiowej stanowi siłę spajającą stan rzeczywistości, co odczuwamy w szczególnym przypadku jako miłość międzyludzką. Jest ukierunkowana na doprowadzenie wszystkiego, co jest związane z ludźmi do stanu doskonałości.

Ponowione życie – to zjawisko fizycznie niezauważalnego powracania do życia osób, które choć zmarły, mają na tyle woli i świadomości, aby dopełnić swoje życie. „Powracająca” osoba duchowa, synchronizując się ze swoim „ziemskim partnerem”, korzysta z jego osoby fizycznej żyjącej na Ziemi, przejmując w pośredni sposób jej wiedzę i siły witalne. Nie jest to jednak reinkarnacja, tylko stan współistnienia z inną osobą.

Prawa i zasady – w tym opracowaniu piszę przede wszystkim o ogólnych prawach i zasadach istniejących w naturze, a właściwie w całym wszechświecie; takich jak prawa fizyki, chemii czy biologii. Nie chcę na razie zajmować się innymi istniejącymi prawami, na przykład społecznymi czy gospodarczymi. Uważam, że prawa natury, czyli te zastane przez nas na Ziemi, pochodzą od Stwórcy i nie wymagają zmian. Tymczasem te, które ludzie sami ustalili, podlegają ciągłemu badaniu, sprawdzaniu, a nawet tworzeniu na nowo. Essenceizm, przyjmując prawa pochodzące od Stwórcy, kieruje się poniższymi argumentami. Po pierwsze, stanowią one wspomniane już prawa rządzące światem fizycznym, to znaczy prawa fizyki, chemii, biologii wyczerpujące pojęcie praw natury. Po drugie, są to prawa określające właściwie porządek wszechrzeczy, czyli zasady zwierzchnictwa i podrzędności na linii Byt Pierwoistny (Stwórca) – byt istniejący (człowiek, istota wieczna) – sługa (byt duchowy – anioł, istota wieczna) oraz wszelkie inne zależności dziedziczone na linii twórca (Bóg) – odbiorca (człowiek). Po trzecie, są to prawa i zasady określające harmonię i piękno w całej przyrodzie. Dodam jeszcze, że wszystkie te prawa i zasady dotyczą treści, których zgodnie z koncepcją Stwórcy człowiek miał się uczyć od początku swojej edukacji na świecie.

Prawo Boże i Zasady Boże – mianem tym określam to, co ludzie uświadamiali sobie jako system działania Boga, opisywanego w formie Jego Woli. To znaczy, że są to treści obiektywnie trafiające do ludzi za pośrednictwem spisanych objawień. Zgodnie z tak rozumianym Prawem Bożym mamy wzrastać do doskonałości, rozmnażać się, przekazując życie od Stwórcy swoim następcom, a także zarządzać Ziemią w Jego imieniu. Essenceizm odczytuje Prawo Boże, analizując Mojżeszowy Dekalog, nauki Jezusa, Koran oraz inne świadectwa przekazywane przez ludzi. To oznacza, że podchodzi do tych świadectw wybiórczo, oceniając je według przymiotów Bytu Pierwoistnego. Dodatkowo w moich tekstach używam pojęcia Zasady Boże. Oznaczają one niezmienny stan rzeczywistości, którą ukształtował Stwórca. Zasadą, pisaną dużą literą, jest to, że Bóg jest Absolutem, Doskonałością i Nieskończonością. Między innymi jest nią też to, że człowiek został stworzony na Obraz i podobieństwo Boga, czyli jest Jego dzieckiem. Te Zasady, w odróżnieniu od Jego Praw, przyjmuję intuicyjnie.

Reinkarnacja – to pogląd, według którego „dusza” może ze świata duchowego wcielać się ponownie w nowy byt fizyczny, czyli w nową osobę fizyczną. Jednakże essenceizm, analizując problem wcielenia, używa pojęcia osoba duchowa, co lepiej wyjaśnia zaistniałe zjawisko. Wiara w reinkarnację wynika z niewłaściwego zrozumienia zjawiska „wracania” osób duchowych ze świata duchowego do fizycznego w celu dokończenia swojego rozwoju do doskonałości. Essenceizm nazywa to zjawisko ponowionym życiem. Wiara w zjawisko reinkarnacji mogła powstać tylko wskutek odrzucenia poglądu, że każde narodzenie się człowieka jest połączeniem osoby fizycznej zrodzonej w świecie fizycznym z unikalną osobą duchową pochodzącą tylko od Stwórcy. Dzięki temu jest On dla każdego człowieka Ojcem, Źródłem niepowtarzalnego i wiecznego życia istniejącego w nas.

Religia – to system wierzeń i różnorodnych praktyk związanych z potrzebami wiary człowieka w stany nadprzyrodzone. Najczęściej chodzi o wiarę w Boga lub inny byt czy stan stanowiący sferę sacrum. Według essenceizmu wszystkie wyznania religijne na świecie zostały stworzone przez ludzi, a nie przez Boga. Przemawiają za tym następujące argumenty. Po pierwsze, w świecie idealnym, zaplanowanym przez Stwórcę, nie istnieje żadna religia, gdyż nie potrzebuje On pośredniczącej organizacji do kontaktowania się ze Swoimi dziećmi. Po drugie, Bóg nigdy w swoich pierwotnych planach nie brał pod uwagę utworzenia religii, ponieważ nie planował ani upadku człowieka, ani zaistnienia upadłego świata, który powstał w wyniku tego upadku. Po trzecie, Bóg nie ingeruje w świat pod panowaniem Szatana, a religie powstały właśnie w takim świecie.

Religijna misja zbawienia świata – to właściwa misja wszelkich religii. Twierdzę, że misję dotyczącą istnienia Boga i Jego dzieła stworzenia powinni prowadzić doświadczeni życiowo i duchowo ludzie. Nazwałem ich „obieżyświatami”. Mogą to być osoby, które poczuły w sobie tak zwane dotknięcie Serca Boga. Jest to unikalne doświadczenie wyzwalające miłość do wszystkich ludzi na Ziemi, którym chce się zapewnić wieczne szczęście u boku Ojca Niebieskiego. Nie powinni tworzyć żadnych grup wyznaniowych, pozostając zawsze pojedynczymi misjonarzami. Używając negatywnego porównania, ich nauka ma się rozchodzić po świecie jak wirus niweczący upadłą naturę i przywracający tę pierwotną nadaną nam przez Stwórcę. Swoją wiedzę o Bogu mogą zdobywać, łącząc zdobycze nauki z logicznym zrozumieniem istnienia Boga. Dzięki temu w sposób naturalny poczują rzeczywistość duchową. Pozwoli im to zrozumieć prawa Opatrzności Bożej i kierować się nimi. Osobiście sam tego doświadczyłem. Pokazały to takie postacie historyczne jak Abraham, Mojżesz, Budda, a szczególnie Jezus Chrystus. Dodatkowo tacy światowi misjonarze–obieżyświaty powinni doznawać ochrony ze strony swych aniołów, a także otrzymywać wsparcie od ludzi ze swego otoczenia. Dlatego mogliby działać pojedynczo. Przeciwnikami ich nie powinni być ludzie, nawet ci, których określamy jako złych. Ich prawdziwym przeciwnikiem w procesie zbawienia świata jest tylko Szatan oraz jego złe duchy. Zatem cała ludzkość powinna im pomagać, co dałoby szansę na zbawienie świata w stosunkowo krótkim czasie, a najwyżej w ciągu kilku pokoleń.

Sąd Ostateczny – jest podstawową częścią procesu zbawienia ludzkości, ponieważ należy sprawiedliwie wyjaśnić winę Szatana i ludzi, aby wszystko mogło wrócić do pierwotnego stanu. Każdy sąd wprowadza sprawiedliwość, posługując się obowiązującym prawem. Podobnie jest z Sądem Ostatecznym. Jest on zatem procesem wprowadzania Prawa Bożego, a nie jakimś kosmicznym spektaklem. To Prawo nazywane jest Słowem Bożym i to Ono, a nie jakiś gigantyczny ogień, osądzi zło wyrządzone przez Szatana.

Serce Boga – jest Rdzeniem Osobowości Bytu Pierwoistnego i tym, co czyni Go Ojcem Niebieskim. Stanowi Ono jakby Jego wewnętrzne sedno. Serce Boga to źródło pierwoistnej Miłości, to Centrum Jego Uczuciowości powiązanej z Jego Wolą i Intelektem. Jest Ono jakby „punktem”, od którego się zaczyna wszystko to, czego dokonuje Byt Pierwoistny.

Siła zła – (uzewnętrzniająca się jako siła władzy). Początek siły zła pojawił się, gdy powołany przez Stwórcę opiekun i nauczyciel pierwszych ludzi, czyli Archanioł Lucyfer, doprowadził do odwrócenia ku sobie kierunku Pierwoistnej Siły Miłości przeznaczonej dla Adama i Ewy. Według essenceizmu dokonało się całkowicie poza stanem wiedzy Stwórcy. W moich poprzednich opracowaniach i na stronach internetowych opisywałem to szczegółowo, w jaki sposób nastąpiło odwrócenie kierunku Pierwoistnej Siły Miłości. W wyniku tego powstała inna, przeciwna do niej, siła zła uzewnętrzniająca się jako siła władzy. Stała się ona siłą napędowa zła i nadal podtrzymuje jego istnienie. Siła władzy przejęła swą moc od aktywności Pierwoistnej Siły Miłości wprowadziła zły mechanizm kształtujący świat. Trwa to do dziś, gdyż „władcą tego świata” jest nadal ten sam były „nauczyciel” i „opiekun” ludzkości, zwany teraz Szatanem. Przyucza on stale ludzi, jak korzystać z wywołanej przez siebie siły władzy. To ta siła jest źródłem złej historii świata.

Słowo (w rozumieniu Słowa Bożego) – jest to forma „wypływania” z Boga Jego Woli, Miłości i Dobra, które odbieramy jako Prawo Boże. Jest Ono wieczne jak On Sam. Odnosząc się do zapisów Biblii, można stwierdzić, że gdy Słowo staje się ciałem przez małe "c", to oznacza, że Stwórca dokonuje aktu stworzenia, co podsumowuje deklaracją, że: "(…) widział Bóg, że było dobre" (Rdz 1, 24). Gdy w wyniku ziemskiego rozwoju staje się ciałem przez duże "C", to oznacza zaistnienie doskonałych ludzi „na Jego Obraz i podobieństwo”. Powinno zatem ucieleśnić się w postaci doskonałego Syna Bożego (Adama) i doskonałej Córki Bożej (Ewy). Jednak w Ogrodzie Eden do tego nie doszło. Bóg jest niezmienny i doskonały, a więc w pewnym momencie Jego Słowo musiało stać się Ciałem. To znaczy, że pojawił się na Ziemi Syn Boży, czyli Drugi Adam, który doskonale wypełnił Wolę Boga. Tak oto wobec Jezusa Chrystusa dokonał się doskonały akt Ojcostwa Boga, gdyż po raz pierwszy „Słowo stało się Ciałem” (J 1, 14).

Sfera poza czasem i przestrzenią – to stan nieograniczony niczym, ani czasem, ani przestrzenią. Stanowi on wszystko poza przestrzenią wszechświata, czyli całokształt tego, co jest w stanie pojąć nasza wyobraźnia. Essenceizm twierdzi, że z niej w formie Wielkiego Wybuchu powstał wszechświat. Obrazowo można powiedzieć, że tkwi on całkowicie w stanie poza czasem i przestrzenią. Ta sfera jest jedynym właściwym „miejscem”, w którym możliwe jest istnienie wiecznego Bytu Pierwoistnego. Według essenceizmu wypełnia On ją całkowicie. Można powiedzieć, że utożsamia się z nią. Stąd powstało twierdzenie essenceizmu, że wszechświat powstał z Bytu Pierwoistnego. Zarówno istnienie tej sfery, jak i Bytu Pierwoistnego są podstawowymi pojęciami, z których wywodzą się wszelkie prawa i zasady tworzące essenceizm. W pojęciu religijnym można ją nazwać światem lub wszechświatem duchowym.

Szatan – to były Archanioł Lucyfer, który przemienił się w istotę o innej osobowości. Stało się wskutek jego upadku, który równocześnie pociągnął za sobą upadek pierwszych ludzi oraz podległych mu aniołów. To wówczas został Szatanem dominującym nad ludźmi. Dysponuje on bowiem siłą władzy powstałą w wyniku odwrócenia kierunku siły miłości na przeciwny. Podlegli mu aniołowie zostali złymi duchami, zwanymi też demonami lub diabłami. Szatan nie należy do Rzeczywistości Stwórcy. Zarówno Lucyfer jak i Szatan to imiona tej samej istoty duchowej, ale o dwóch całkowicie odrębnych osobowościach, tak jakby były to dwie zupełnie inne osoby duchowe. Jedna, zwana Szatanem, posiada tylko naturę upadłą, inaczej mówiąc nową, złą stronę pierwotnie istniejącego Archanioła, a druga, zwana Lucyferem, jakby zastygła w czynnościach życiowych, posiadając dalej czystą, pierwotną naturę. Ta sama sytuacja dotyczy tych aniołów, którzy upadli razem z nim. Dla Stwórcy istnieje tylko jedna Rzeczywistość i do niej należy Archanioł Lucyfer oraz wszyscy archaniołowie i aniołowie. Widać z tego, że poza Bytem Pierwoistnym powstała inna rzeczywistość, czyli antyrzeczywistość, której centrum stanowi Szatan. Zatem Szatan to ucieleśnione zło, które weszło w świat człowieka. Jest on źródłem zła oraz jego centrum i kwintesencją. W wyniku zbawienia Szatan powinien przestać istnieć, a wtedy „ożyje” osobowość Archanioła Lucyfera oraz jego aniołów.

Śmierć fizyczna człowieka – to stan, który odczuwamy, gdy przechodzimy ze świata fizycznego do świata duchowego. To przejście zmienia zupełnie postrzeganie naszego istnienia, ponieważ wchodzimy do duchowej sfery pozostającej poza czasem i przestrzenią. Śmierć fizyczna kończy przynależny nam czas rozwoju do doskonałości, choć dobrze wiemy, że w naszym świecie jej nie osiągamy. Ta śmierć jest nieuchronna, ale nie stanowi końca naszego życia. Jest bowiem tylko krótkim etapem przed wejściem do wiecznego życia w świecie duchowym.

Śmierć duchowa człowieka – to stan pozostawania człowieka poza Rzeczywistością przygotowaną przez Byt Pierwoistny. Mój system wprowadzając pojęcie śmierci duchowej, związał jej pojawienie się z wydarzeniami w Ogrodzie Eden. Powstał wówczas stan poza Rzeczywistością Stwórcy, poza Jego Wszechwiedzą oraz poza Jego Osobowością będącą Źródłem Życia. Stąd jest to strefą śmierci, inaczej sfera zła, o której Byt Pierwoistny nie może nic wiedzieć. Śmierć duchowa powoduje między innymi brak wiedzy o istnieniu Bytu Pierwoistnego jako Stwórcy wszechrzeczy. Powoduje też brak wiedzy o osobie duchowej człowieka oraz o jej wieczności.

Świat fizyczny – to po prostu nasz materialny świat, który nie wymaga w moim opracowaniu żadnego specjalnego opisywania. Jest znany każdemu człowiekowi. Stara się go lepiej zrozumieć nauka. Od dziesiątków tysięcy lat funkcjonuje w nim cała nasza cywilizacja. Oznacza zatem miejsce życia i rozwoju każdego człowieka. Według essenceizmu ten rozwój powinien zakończyć się doskonałością osobistą umożliwiającą wejście do idealnego świata duchowego, aby tam żyć wiecznie. Mówiąc obrazowo świat fizyczny jest szkołą życia prowadzącą do uzyskania przez człowieka godności pana wszechstworzenia, czyli życiowej matury. W pewnych kontekstach mojego systemu analitycznego może też oznaczać cały materialny wszechświat.

Świat duchowy – to bezgraniczna oraz wieczna sfera poza czasem i przestrzenią. Przeznaczona jest do życia w niej wszelkich istot duchowych. Zgodnie ze stwórczą koncepcją Bytu Pierwoistnego świat duchowy jest właściwą sferą wiecznego przebywania ludzi. Równocześnie według Jego koncepcji czas przebywania człowieka na Ziemi jest wystarczający, aby umożliwić mu osiągnięcie doskonałości osobistej. Tymczasem w upadłym świecie w miejsce Jego koncepcji powstały trzy inne sfery duchowe. Pierwsza to piekło, czyli świat duchowy pod panowaniem Szatana, w którym żyją osoby duchowe całkowicie odcięte od Boga. Druga to czyściec, czyli rodzaj przejściowej sfery świata duchowego, w której żyją osoby duchowe niepodlegające jeszcze niczyjej zwierzchności, ani Szatana, ani Jezusa Chrystusa. Trzecia sfera to raj, czyli świat duchowy dla osób wprowadzanych tam przez Jezusa. To On przywrócił do aktywności tę sferę stanowiącą duchowy odpowiednik Ogrodu Eden. Dopiero z tej ostatniej sfery ludzie mogą przechodzić do życia wiecznego w jedności z Ojcem Niebieskim, czyli zamieszkiwać na wieczność Jego sferę poza czasem i przestrzenią.

Trójca Pierwotna – w moim rozumieniu mieli ją tworzyć z Ojcem Niebieskim Adam i Ewa, pierwsi rodzice ludzkości. Niestety do tego nie doszło, a w jej miejsce powstała Trójca Upadła, czyli Adam i Ewa podlegli Szatanowi.

Trójca Święta – w moich tekstach definiuję ją jako Obraz Boga, a nie jako Jego Samego. To znaczy, że Byt Pierwoistny jest postrzegany za pośrednictwem Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Trójca Święta jest właściwie formą działania Boga przeznaczoną dla ludzkiego zrozumienia. Wszystko, czego Stwórca dokonuje, wiąże Go w strukturę trójcy, w której On jest podmiotem. Tak jest, gdy daje On początek dodatnim i ujemnym cząstkom elementarnym, gdy powstają kationy i aniony, gdy zwierzęta i rośliny mają charakter męski i żeński i w końcu, gdy Jego dzieło ucieleśnia się jako mężczyzna i kobieta.

Wszechstworzenie – inne pojęcie wszechrzeczy lub całego stworzenia.

Zbawienie świata i ludzkości – to rozciągnięty w czasie proces wprowadzania zwierzchnictwa Boga nad ludzkością, czyli powstania idealnego świata zwanego Królestwem Niebieskim. Ten proces ma doprowadzić to do zakończenia złego panowania Szatana, który w wyniku działania złej siły władzy przemienił świat w piekło. Odpowiedzialność za zbawienie ponoszą ludzie, zarówno ci na Ziemi, jak i ci ze świata duchowego. Powinni oni być prowadzeni przez Syna Bożego w roli Zbawiciela oraz wspierających Go aniołów. Kierunek działania ma im wskazywać Opatrzność Boża, czyli ustanowione przez Byt Pierwoistny prawa i zasady prowadzące do powstania właściwego świata pod Jego zwierzchnictwem.

Ziemia i Niebo – w moim tekście używam tych pojęć pisanych dużą literą w dwóch znaczeniach. Pierwsze znaczenie Ziemi dotyczy całości naszej planety jako miejsca istnienia cywilizacji ludzkiej. W drugim znaczeniu Ziemia występuje jako synonim obecnego świata, czyli świata upadłego. Niebo, pisane też dużą literą, występuje jako synonim idealnego świata pod zwierzchnictwem Boga, czyli Królestwa Niebieskiego. Pomijam tu oczywiście wyjaśnienie potocznego znaczenia nieba (nieboskłonu) i ziemi (gleby, płaszczyzny skorupy ziemskiej), dla których stosuję pisownię małą literą.

Zmartwychwstanie – w rozumieniu ogólnym oznacza ono powrót ze śmierci do życia pod zwierzchnictwem Boga. Ludzie w świecie pod panowaniem Szatana są w stanie śmierci duchowej i wymagają procesu przejścia od tego stanu do stanu życia, czyli przejścia pod zwierzchnictwo Boga. Proces zmartwychwstania można również nazwać duchowym narodzeniem się na nowo.